Pamir Highway, deel 1

 

Blij verrast door het mooie Samarkand, maar toch ook wel vol verwachting op een van de highlights van mijn reis start ik op zondagochtend 19 juni al heel vroeg mijn rit naar Dushanbe, Tajikistan. Gisteren zijn er een aantal motorrijders gearriveerd, ook een paar die vanuit Tajikistan komen en ik moet zeggen dat het behoorlijk kriebelt. Deels van verwachting, deels ook wel van angst. De verhalen over de Pamir Highway zijn heftig. Er zijn verschillende mogelijkheden om van Dushanbe naar Murgab te komen. Twee keer moet er een beslissing genomen worden over het nemen van de noord of zuid route. De verhalen zijn zo uiteenlopend, dat ik echt niet meer weet wat ik er van moet denken. Eerst maar naar Dushanbe.

Het wordt een lange rit. Vierhonderdtachtig kilometer en een grensovergang heb ik voor de boeg. Ik zit dan al om 07:00u op de motor. De route gaat over de grensovergang bij Denau. Er is een veel kortere mogelijkheid, maar die grens is al een tijdje dicht. Mijn Garmin blijkt dat niet te weten en na een kwartiertje bemerk ik, dat ik de verkeerde kant op rij. Terug dan maar. Eenmaal onderweg en Samarkand achter mij latend, word ik verrast door een prachtig uitzicht. Tot nu toe was het rijden hier in Uzbekistan wel wat saai. Op de leuke dorpjes na was alles behoorlijk vlak en zanderig. Nu komen de bergen in zicht. Alhoewel nog steeds van zand, word ik rijkelijk getrakteerd op de meest prachtige kleuren. Het is heerlijk om weer een paar bochtjes te kunnen draaien en ik word altijd erg blij als ik water zie. Ook nu rij ik weer langs een rivier, wat inhoudt dat er naast alle soorten zand nu ook groen in het kleurenpallet verschijnt. Het is echt genieten!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Rond middagtijd stop ik aan het begin van een dorpje waar er voor een huis een bord staat met afbeeldingen van de gangbare gerechten hier in Uzbekistan (en de meeste omliggende landen). Het ziet er verder niet bepaald uit alsof het ‘restaurant in bedrijf is, maar ik doe een gok. De familie is in ieder geval hard bezig met de grote schoonmaak: buiten worden de tapijten geschrobd door de kinderen en de heer des huizes is de rijst aan het zeven. Alles bij elkaar een heel water spektakel. Natuurlijk is het restaurant open. Mij wordt getoond wat er op het menu staat: verse vis, wat een kwartiertje later gefrituurd op mijn bord ligt. Het is wel grappig. Gewoon een bord vol vis, een stuk brood en een kop thee, dat is het. De twee jongens zijn natuurlijk super nieuwsgierig en beginnen steeds baldadiger te worden. De oudste doet stoer, de jongste trekt gekke bekken, die ik dan weer nadoe of overtref.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Gezien mijn strakke planning voor vandaag kan ik helaas niet lang blijven. Als ik wegrij, voel ik echter iets raars. De motor rijdt echt vreemd. Ik zwieber heen en weer. Chips… Lekke band… En ja hoor, Na een check blijkt mijn achterband behoorlijk zacht te zijn. Iets verderop staat een vrachtauto voor een paar huizen en zie ik er wat mannen bij. Prima strategische plek om de bandenplak werkzaamheden uit te gaan voeren. Er is een ding aan de motor waar ik echt spijt van heb: ik heb geen middenbok. Ach, dat kan wel met een stuk hout, wat stenen of zo. Ja ja. Daar sta ik dan. Hoe doe je dat alleen? Niet dus. Gelukkig werkt mijn plannetje perfect en binnen een mum van tijd heb ik een ploeg mannen actief betrokken bij mijn bandenplak actie. Wat een gesjor. Ik initieer alles, maar het wordt dan al snel overgenomen door duidelijk bedreven heren. Wel houd ik alles in de gaten, want dit is geen vrachtwagenwiel. Ik moet dus enige lompheid terugvoeren naar wat meer fijngevoeligheid.

Na een half uur zit mijn wiel er weer in. Poe zeg, eigenlijk was dit een van mijn angsten: lekke banden, en nee, het is niet leuk, maar het valt toch mee. Dank aan Bas en David, dat ze mij de opdracht hebben gegeven om mijn achterband zelf te verwisselen onder hun bekwame toeziende ogen. Ik heb er veel aan gehad.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Na een hartelijk bedankje aan de mannen gaat het weer verder. Ik ben pas op de helft en het is al laat. Ik ben nog geen vijftig kilometer verder of daar is weer hetzelfde gevoel. Het zal toch niet waar zijn? Maar ja hoor, weer lek… En hier heb ik niet de mazzel dat ik net in een dorpje ben. Het is nog maar een uurtje naar de grens, niet eens en daar sta ik weer. Aan de overkant is een plek met schaduw. Het lukt nog net om daar heen te komen. Deze keer staat de band echt plat. Ik begin met het uitpakken van mijn spullen en het afnemen van de grote Ortlieb tas. Kijk om mij heen of ik grote stenen kan vinden, maar dat valt tegen. Wat nu? Ik sta hier redelijk geïsoleerd en het is niet zo, dat, zoals in Iran iedereen meteen stopt. Ik weet niet waar ze vandaan komen, maar nog geen tien minuten later heb ik weer een groepje mannen om mij heen verzameld. Deze keer werk ik met assistentie. Wat blijkt: het hele ventiel is afgescheurd. Er moet dus een nieuwe band in. Ben ik blij dat ik die bij mij heb! Het duurt weer een half uur, maar dan kan ik weer verder. Het is inmiddels 17:00uur. Dat gaat een latertje worden!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Als ik Denau nader ga ik op zoek naar benzine. Er is in deze landen wel benzine verkrijgbaar, maar de meeste mensen rijden op gas. De benzine is van mindere kwaliteit en je moet echt geluk hebben als je 92 octaan kan tanken. Hoewel ik ook heb gehoord, dat de benzine die aangegeven staat als 92 octaan vaak ook gewoon 80 is. Vlak voor de grens is een politiepost, daar mag ik mijn paspoort laten zien en vlak daarna kan ik dan eindelijk tanken. Op naar de grensposten.

Bij de Oezbeekse grens verwacht ik wat langer door te brengen dan bij het buurland Tajikistan. Het visum van Tajikistan was het eerste en binnen no time in ons paspoort stond. Ik blijk voor als nog gelijk te krijgen. Als ik klaar ben met de paspoortcontrole (ja weer), mag ik naar Customs. Over het papierwerk wordt niet moeilijk gedaan, maar dan volgt de bagagecontrole. Er komt een vrouw aan lopen en dan weet ik dat het gedaan is met een snelle passage. Het spijt mij om te zeggen over mijn eigen geslacht, maar vrouwen in dit soort posities zijn vaak bitches. En ze stelt me helaas niet teleur wat mijn vooroordelen betreft. Alles moet uit al mijn tassen. Werkelijk alles. Tot op het kleinste dingetje wordt er gecontroleerd. Nu is het niet zo dat mijn tassen tot op de nok toe vol zitten, maar ze zijn wel volgens systeem ingepakt.  Het uitpakken duurt een uur, het inpakken zeker zo lang. Ondertussen worden mijn laptop, fototoestel en Iphone grondig bestudeerd. Hier heb ik mazzel: ik heb een reserve Iphone en die hebben ze eerder gevonden dan de ‘echte’ waar veel foto’s op staan.  Verder laat ik mijn DRSL camera zien en houd mijn pocketcamera, waarmee ik de meeste beelden rijdend maak, achter. Ik heb een macbook en daar weten ze geen raad mee, dus vragen ze aan mij waar ik de foto’s heb opgeslagen. Ik wijs de map ‘afbeeldingen’ aan, waar niet veel staat, want ik zet alles in Dropbox. Komen ze toch niet uit. Dit is een geluk bij een ongeluk.

Nu de volgende horde: Tajikistan. Het is inmiddels 20:00u en zo goed als donker als ik bij het grenskantoor aan kom. Gelukkig gaat het hier een stuk sneller en kan ik binnen een uur al weer vertrekken, maar blijft, dat ik nu wel in het donker naar Dushanbe mag rijden. Ik heb geen idee wat ik kan verwachten van de wegen. Ik ga de bergen in. Nu heb ik geluk en blijkt de weg geasfalteerd en ook nog eens gedeeltelijk verlicht te zijn. In het donker rijden vind ik een crime, ben redelijk nachtblind, mijn ene lens vind het wel welletjes na de hele dag in mijn oog te hebben gezeten en mijn veiligheidsbril, die ik altijd draag omdat ik meestal met mijn vizier open rij, veranderd elk krasje in een waas. Inmiddels zit ik dan ook al ruim 14,5 uur op mijn motor als ik Dushanbe binnen rij. ‘Nu even slim zijn’, zeg ik tegen mijzelf. Ik weet alleen de naam van het hostel en verder niks (slechte voorbereiding). Heb geen internet. Ik stop als ik een beetje in de bewoonde wereld beland ben. Het is hier druk, levendig zelfs. Veel jonge mensen die duidelijk op stap zijn. Nou ja, het is zondagavond en nog steeds Ramadan, dus ook wel logisch. Er staan wat jongelui voor een winkeltje, die hebben vast internet op hun GSM. En ja hoor, na wat gebarentaal blijkt er zelfs eentje wat Engels te spreken en kan ik hem uitleggen wat ik zoek. Via Google en google maps komen we op de juiste locatie. Ik neem het over op de Garmin en kan weer verder voor het laatste loodje voor vandaag. Nog negen kilometer.

Het hostel blijkt in een klein zijstraatje te liggen. Ik ben er voorbijgereden en heb nog een keer een aanwijzing nodig van een winkelier voordat ik op het juiste adres aan kom. Maar dan ben ik er: Green House Hostel. De gigantische poort gaat open, ik kan naar binnen rijden en mijn X achter een rijtje andere motoren parkeren. Het is hier druk. Ik blijk op een slaapzaal te moeten slapen. Poe… Dat is even wennen. Inmiddels is het 22:00uur, vijftien uur na mijn vertrek vanmorgen en ik heb het wel gehad voor vandaag. Toch is er een mooie begroeting van Hette en ook blijkt Gabor, de Hongaar die ik in Bukhara heb getroffen aanwezig te zijn. Met hun een paar backpackers en Fabi een Duitse motorrijder die zijn motor aan puin heeft gereden op de Pamir. Alle drie de motor mannen zijn in afwachting op pakketjes met onderdelen. Ik voel mij gezegend met mijn X die alleen maar geplaagd wordt door wat luchtverlies van de rubber voetjes. Na een douche en wat kleins te eten zoek ik mijn bed op. Morgen weer een dag.

Het is nog steeds bloedheet hier. Ik had verwacht dat het koeler zou zijn, maar zo hoog zitten we nog niet in Dushanbe. De rit van gister was uitputtend, merk ik. Vandaag dan maar weer een niks doe dag. Hette vertrekt wel. Zijn motor blijkt het redelijk te hebben gedaan van Tashkent naar Dushanbe, hij waagt het er op. Mijn taak van vandaag: ik heb een nieuwe achter(binnen)band nodig en iets te eten. Er is een motorwerkplaats waar de motoren van Gabor en Fabi staan te wachten op reparatie. Daar wil ik nog iets regelen voor als ik weer een lekke band krijg. Hopelijk een middenbok en anders een stang waarmee ik de rechterkant van de motor kan ondersteunen als ik weer eens lek rij. Als ik het voor- of achterwiel er uit moet halen, dan moet de motor ondersteund worden. De zijstandaard is dan niet genoeg. Tot nu toe heb ik steeds stenen onder de motor gestapeld en hebben mannen hem dan opgetild, maar het blijkt ook te kunnen met een stang, die dan aan de andere kant dan de zijstandaard klem wordt gezet. Ben benieuwd. De eigenaar van de zaak blijkt vanmorgen langs te komen om de motor van Gabor te bekijken, dan kan ik meteen vragen of hij wat voor mij kan betekenen. Niet veel later is hij er en heeft goed nieuws: een middenbok heeft hij niet maar een stang en binnenband kan geregeld worden. Of ik om een uur of 12:00 langs kan komen. Inmiddels spreek ik af met Gabor en Fabi te gaan lunchen.

Bij de garage aangekomen zie ik een BMW 800GS staan. Hee, denk ik nog, net zo een als Hette. En tot mijn verbazing staat Hette daar in de motorwerkplaats. Hij was nog geen dertig kilometer onderweg en kreeg weer problemen. Wat heeft hij toch een pech… Mijn stang en binnenband zijn snel gevonden en ik haast mij terug naar het Hostel waar ik afgesproken heb met Fabi en Gabor.

Als ik terug kom is er geen spoor van de beide heren. Ik wacht nog 45 minuten maar besluit dan zelf maar op stap te gaan. Ik voel mij een beetje verloren tussen al die reizigers, ben het niet meer gewend. En o, wat is het warm. Ik ben natuurlijk ook nog eens op het heetst van de dag onderweg, loop nog steeds niet bepaald gemakkelijk en ik heb ook nog eens een weerstand om alleen in een restaurant te gaan zitten. Op de bazaar koop ik wat te eten, ook een dikkere slang om benzine over te hevelen. Dat zag ik net in de werkplaats waar ze Hette’s tank leeg haalden. Zo’n dikkere slang gaat een stuk sneller dan die dunne die ik heb gekocht in Sarakhs.

Terug bij het hostel zie ik de beide heren met wie ik eigenlijk een lunch date had. Ik ben nog steeds een beetje beledigd dat ze niet op mij hebben gewacht en laat ze links liggen. Als ze mij ontdekken, blijkt dat ze naar de werkplaats zijn gelopen om mij daar te ontmoeten. We zijn elkaar misgelopen. Voelt toch beter!

’s Avonds eten we dan wel met z’n vieren, het motor kliekje. Ik zit naast Fabi en we raken niet uitgepraat. Wat een leuke vent. Hij blijkt met zijn broer en een vriend op weg te zijn voor een trip van twee jaar. Na Mongolie gaan ze naar via china en oost Azië naar Amerika wat ze geheel, noord en zuid doorkruizen. Fabi heeft pech gekregen met zijn motor toen ze richting Kalai Kumb aan het rijden waren en is met de vrachtwagen terug gekomen. Zijn hele voorvork en wiel ligt aan puin…

Inmiddels heb ik nog meer info over de mogelijkheden voor de komende dagen. Er zijn twee beslismomenten: het eerste traject van Dushanbe naar Khorog kan via de technisch lastige noord route of via de langere maar eenvoudigere zuid route, die langs de Afgaanse grens gaat. Mijn hart gaat voor Noord, de bergen in, mijn hoofd voor zuid. Nu blijkt dat er op de zuid route veel aan de weg gewerkt wordt en dat er dus wat zand trajecten zijn. Tja, Dat maakt het niet gemakkelijker.

Voor het tweede deel is er dan ook weer de keuze van Noord en zuid, waarbij de noordroute makkelijker blijkt te zijn. Daar wil ik echter sowieso de zuid route nemen, de Wakhan vallei in. Eén ding is zeker: ik ga niet alleen rijden. Gabor heeft al aangegeven dat hij dat ook niet wil. Hij wacht op onderdelen en die komen morgen aan. Ik wil daar nog wel een extra dagje op wachten. Hette heeft hier een andere benzinepomp geregeld, geen originele, maar ook dat ziet er goed uit. We zouden met z’n drieën kunnen vertrekken overmorgen. Ik merk dat ik nog steeds moe ben van de lange rit en het warme weer helpt niet mee. Toch wil ik eigenlijk gewoon weer verder, zei het met (angst) kriebels in mijn buik.

Hette en Gabor hebben hun motoren weer in orde weten te krijgen en onder aanmoediging van Fabi, die nog een of twee dagen moet wachten op zijn spullen, hebben we besloten om de noord route te nemen. Ik wil vroeg weg, maar daar schijnt een vloek op te rusten. Het wordt toch weer half negen voordat we de poort uitrijden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Als we Dushanbe achter ons laten, komen we al snel in de bergen. Met dat het asfalt steeds minder van kwaliteit wordt, neemt het uitzicht aan kwaliteit toe. Hier doe ik het voor. De weg wordt slechter en slechter, smaller en smaller en voor dat ik het weet, bevind ik mij in een situatie die te vergelijken is met mijn avontuur in India. Ik was bang voor het technische lastige rijden, maar ik blijk er van op te bloeien. Heerlijk! Ik heb zelfs nog gelegenheid om onder het rijden te fotograferen. Voor mij zie ik hoe het ook anders kan. Hette doet mij denken aan mijn eerste meters op dergelijke ondergrond vier jaar terug. Met duidelijke inspanning ploegt hij zich door het lastige terrein. Ik heb zo veel respect voor hem! Hij is pas 25 jaar, heeft weinig tot geen off road ervaring en doet dit maar. Het is echt niet makkelijk hier. Ik heb er voor gekozen om achteraan te rijden. Gabor heeft haast, hij wil op tijd bij zijn vriendinnetje zijn in Almaty en heeft vertraging opgelopen door stukken aan zijn motor, die rijdt dus voorop. Hette in het midden. Ik laat de heren voor om hun testosteron niet in de weg te zitten. Vroeger wilde ik voorop omdat ik dan de veiligheid van iemand achter mij had en mijn eigen ritme kon rijden, nu blijk ik mij makkelijk aan te kunnen passen. Gabor rijdt goed en stabiel, Hette gaat regelmatig op de rem, of schakelt terug bij lastigere momenten. Dat is soms hinderlijk, net als twee keer stof van mijn voorgangers, maar ik geniet hier achteraan.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

We rijden met de rivier aan onze rechterkant door dorpjes, passeren soms lastige (lees zand) stukjes waarop mijn voorganger het rubber even van de bodem laat verdwijnen (valt). Rond het middaguur staan we toevallig even stil en direct komen er twee jongens op ons af met de vraag of we iets willen eten. Tuurlijk! Ik heb geleerd om uitnodigingen aan te nemen (niet alle natuurlijk) en niet veel later zitten we heerlijk in de schaduw en worden bediend. Soep met brood, prima. Er blijkt een meertje om de hoek te zijn en Gabor en ik kunnen maar met moeite de verleiding weerstaan om er geen duik in te nemen. We moeten nog een stuk, het gaat niet bepaald snel, we rijden met een gemiddelde van minder dan 40kmh.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Van Fabi weet ik, dat we ergens nog een lastige waterpassage krijgen. Op de een of andere manier ben ik daar toch op gefixeerd. Inmiddels hebben we al wat kleine stroompjes doorkruist en nu denk ik achter elke bocht de grote te zien opdoemen. Maar eerst worden mijn fotografeer acties onder het rijden bruut afgestraft. Bij het maken van een plaatje heb ik een fractie van een seconde geen zicht op de weg en laat er nu toevallig plotseling voor mijn neus een enorm diep spoor in het schamele asfalt ontstaan. Knal, daar lig ik. Best een behoorlijke val trouwens! Ik kom nog wel onder de motor uit, maar voel dat mijn linker knie het niet naar zijn zin heeft gehad. De binnenband, in dit geval niet van de motor, is behoorlijk uitgerekt. Alleen krijg ik de motor niet overeind en de mannen blijken in geen velden of wegen te bekennen. Zal je zien dat ze toevallig net bij die watercrossing staan. Na zeker vijftienminuten komt Gabor terug en ja hoor, er was inderdaad een wat grotere watercrossing. Hette is er al door en staat daar nog. Gabor helpt mij de motor overeind te zetten, ik hink er naar toe en voel gelukkig dat mijn knie weinig van zich laat merken als ik op de motor zit. De watercrossing is groter dan welke dan ook hiervoor, maar geen echt probleem voor mij. Zal dit hem zijn dan?

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

In Dushanbe waren er onder de niet motorrijdende reizigers twee Nederlanders, die het hele traject wat ik gemotoriseerd heb afgelegd in de afgelopen maanden al fietsend hebben gedaan. Ik blijf dit ongelofelijk vinden. We hebben ze gisteren uitgezwaaid

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

en daar staan ze met twee andere ongemotoriseerde dapperen. Wat zijn die mannen snel zeg! Ze hebben toch al weer heel wat kilometers afgelegd sinds gister. Ik had er wel eens van gehoord, maar nooit een gezien tot in Turkije, maar ook hier staat er weer een, een moerbeiboom, inmiddels bijna kaal gegeten door het viertal. We doen nog even mee en laten niet veel later de boom berooid achter. Als we op de motoren stappen, voelt het bijna of ik spijbel. De fietsers zijn net een paar minuten voor ons vertrokken en binnen no time hebben we ze ingehaald. Fietsen hier is loodzwaar, respect, toch hebben wij ook onze uitdagingen. We gaan sneller en moeten daardoor heel geconcentreerd rijden, continue de weg scannen naar mogelijke gevaren en toch ook het algehele overzicht blijven behouden. Mijn blik gaat dan ook steeds van dichtbij naar verder weg. Het is de truc om niet te dichtbij te kijken, dat is niet handig voor je evenwicht en stuurvermogen. Op de slechte wegstukken (en dat zijn er hier veel, heel veel) staan we om het gewicht zo ver mogelijk onder op de motor te houden en de motor de vrijheid te geven om mee te bewegen met de ondergrond. Ik vind het heerlijk om staand te rijden, hoewel mijn voeten af en toe heel graag willen dat ik ga zitten. Ook zwaar dus, een hele andere uitdaging.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Niet veel verder als we bijna een dorpje uit rijden, komt het gevreesde obstakel. Niet ’s werelds grootse crossing, maar wel een technische uitdaging. Het eerste stuk gaat door snelstromend water. Hier lag voorheen een brug overheen die zichtbaar weggespoeld is. Een paar meter verderop zijn de nieuwe bouwwerkzaamheden al zichtbaar. De ondergrond op dit stuk is nog wel aardig te doen, maar dan gaat het water verder over de weg die bochtig wordt. Dat het een uitdaging zal worden, blijkt wel uit de plaatselijke bevolking die hier met grote getalen aanwezig is. Allemaal aan het wachten op sufferds zoals wij. Het is een soort openlucht theater voor ze. Gabor gaat eerst en komt er ongeschonden door. Wel wordt hij onaangenaam verrast door de laatste bocht en redt het maar net! Hette gaat, hij valt net na de snelle stroom. Er zijn dan twee mogelijkheden: over de weg verder of van de weg af door hobbelig terrein. Hette houdt het water voor gezien en we duwen hem met een ploegje het hobbel veld op. Wat weer een val veroorzaakt. Ik besluit ook te gaan hobbelen, rij het snelstromende stuk prima door, maar word zo weggezet, dat een goede aanloop naar de droge kant niet meer mogelijk is zonder val. Ik ga dus door over de (water)weg. De snelle omschakeling blijkt bijna te lukken, zei het niet dat een grote steen mijn weg verspert en ook ik onvrijwillig tot stilstand kom. De motor valt net niet helemaal door de snelle actie van de mannen en we krijgen hem voorbij het grote gevaarte, vanaf daar ben ik in staat om mijn weg door het water te vervolgen. Dit was um dus. Duidelijk. Nou, ik vind dat ik er redelijk tot goed doorheen ben gekomen. Als die steen er niet had gelegen 😉

We rijden verder en komen duidelijk in de buurt van Kalai Kumb. Het gaat naar beneden, de wegen zijn wat minder zwaar te berijden, wel krijgen we een paar druppels regen over ons heen, wat aan de andere kant weer voor prachtige taferelen zorgt: een regenboog. Ook de regen houdt zo snel weer op als ie begonnen is en zo rond 18:00uur komen we aan in Kalai Kumb. Een onderkomen is snel gevonden, veel zijn er niet: twee guesthouses en een hotel, het laatste verrassend mooi maar boven ons budget. Met moeite krijgen we de motoren netjes geparkeerd in het zeer smalle opritje naar het guestehouse. De eigenaar dekt ze allemaal toe met dekens. En wij gaan, nadat we de tassen in de kamer hebben gezet en iets anders hebben aangetrokken naar het restaurant. Honger. Voor het eerst vraag ik aan de mannen of ze mijn tas kunnen dragen, mijn knie doet echt pijn bij het lopen. Wat de mannen met de motor meemaken, blijk ik fysiek op te vangen: eerst mijn rechter voet, toen mijn linker onderbeen, die nog steeds mega dik is en nu mijn linker knie. Hmm, I’m not amuzed…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Het is tijd voor de tweede etappe richting Khorog, het deel wat iedereen moet rijden want de zuid route eindigt ook hier in Kalai Kumb. We weten dat dit deel wat gemakkelijker wordt. Om naar Kalai Kumb te komen, zijn we afgedaald tot het niveau van de rivier en daar blijven we zo ongeveer de hele route.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Maar eerst moet er nog even getankt worden:

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Niet lang na vertrek stopt Gabor. Hij heeft een lekke voorband. Balen. Gelukkig zijn we met z’n drieën en kunnen we hem helpen. Ieder heeft zo zijn bijdrage. Ik ben even fysiek wat minder inzetbaar, maar heb spullen, Hette en Gabor doen het zwaardere werk. De voorband bleek al behoorlijk opgelapt en precies op die plek is een nieuw lek ontstaan. Even verderop komen we bij een politiepost, iets wat sinds Iran in het normale straatbeeld past. Ik wil een foto maken als de paspoorten gecontroleerd worden, maar dat mag niet en dat weet ik ook wel, maar probeer het toch altijd weer. Als we na de controle weer bij de motoren terugkomen, staat de voorband van Gabor weer plat. We vrezen het ergste, die is inmiddels al zo vaak opgelapt, dat hij eigenlijk een nieuwe nodig heeft. Maar die heeft hij niet bij zich. Hij is met een maatje vertrokken en is alleen verder moeten gaan toen die door pech terug naar huis moest. Bij het uitsorteren van de spullen zijn de reservebanden niet door de keuring gekomen. Ik heb er wel een, maar wil die om eerlijk te zijn niet graag afgeven. We rijden alle drie met een 21 inch voorwiel, iets wat niet bepaald standaard is op de Europese wegen en ik heb best wat moeite moeten doen om aan een 21 inch binnenband te komen. Hier in deze landen, waar opmerkelijk weinig motoren zijn, kan ik er zeker niet aan komen. Pas weer in Kirgizstan, misschien. Hette blijkt nog een 19 inch band bij zich te hebben die vaak zowel voor achter als voor ingezet wordt en die wordt opgeofferd. De heren zijn vrij grof bezig bij het opzetten van de band en bij het oppompen blijkt, dat ze met de bandenlichter dwars door de binnenband hebben gestoken. Weer alles er af, de gaten blijken te groot, ik heb nog steeds moeite met het afstaan van mijn band en er wordt dus nog een keer een poging gedaan om de eerste band te repareren. Dat mislukt en ik ontkom er niet aan om mijn reservebinnenband af te staan. Ik heb mij tot nu toe niet te veel bemoeid met de hele bandenplak toestanden, maar nu stel ik toch voor om in tegenstelling tot op de fiets, de band terug te drukken beginnend bij het ventiel. Je hebt dan de meeste ruimte op de plek waar de binnenband het dichtst bij de buitenband zit. Het lukt om de band er goed op te krijgen, zonder puncties en eindelijk kunnen we verder.

2016-06-23 Kalai Kumb - Khorog0906 2016-06-23 Kalai Kumb - Khorog0907

Het blijkt een dag vol tegenstellingen te worden. De omgeving is zo prachtig. De landschappen blijven zich afwisselen. En het is raar om te weten dat Afganistan aan de andere kant van de rivier is. Met al dat moois is het des te vervelender als ook Hette weer problemen krijgt met zijn motor. De oude kuren komen weer omhoog. En we staan dus weer stil. Hette besluit zijn brandstoffilter er tussen uit te halen, dat is hem aangeraden. Dit heeft nog wel even wat voeten in de aarde, maar lukt. Hette kan echt zo als monteur aan de slag als hij weer in Nederland is. We kunnen weer verder. Het is raar, maar gelukkig kan ik wel genieten van deze dag, ook al is er veel oponthoud. Het begint te wennen: niks verwachten/plannen. Althans, dat denk ik. Als we vijftig kilometer voor Khorog weer stil komen te staan omdat de motor van Hette het nu echt helemaal begeeft. Wat nu? Gabor en ik besluiten terug te gaan naar het dichtstbijzijnde dorp om een vrachtwagen te regelen die de motor van Hette naar Khorog kan transporteren. Het dorpje is maar klein en vrachtwagens staan niet op elke hoek van de straat. Gabor ziet er een staan en gaat op zoek naar de eigenaar. Dat is lastiger dan gedacht, niemand schijnt Engels te spreken en we komen niet ver met onze handen en voeten conversatie. Gelukkig komt er na een kwartier een vrouw aangelopen die wel Engels spreekt en dan gaat het opeens een stuk sneller. Toevallig komt er op dat moment ook nog eens een blauwe vrachtwagen uit een zijstraat gereden. Samen met de Engels sprekende vrouw lukt het om de bestuurder er van te overtuigen om, natuurlijk tegen een ruime vergoeding, Hette’s motor naar Khorog te brengen. Alleen tot de stadsgrens, zegt hij er wel bij. Hij heeft geen vergunning om in Khorog te rijden. Nou dat zien we later wel denk ik.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De vrachtwagen heeft nog brandstof nodig, Gabor gaat naar Hette om hem in te lichten en ik wacht nog even totdat de vrachtwagen terug komt. Ondertussen heb ik een leuk gesprek met de Engels sprekende vrouw. Ze blijkt 29 jaar te zijn, heeft gestudeerd en wil graag nog verder studeren. Inspirerend om te zien, deze vrouw in een omgeving waar het kneuterige dorpse leven vooraan staat: jong trouwen, kinderen krijgen en dan is het als vrouw voorbij met studie. Ze is een echt buitenbeentje hier. Ik hou daar van.

De vrachtwagen komt in beeld en ik moet gaan. Weer volgt de treurige aanblikt van een motor die in een vrachtwagen wordt geladen… Arme Hette, hij zit er echt door, dat is duidelijk. Ondertussen is het al 20:00u en het wordt donker. We moeten nog minstens een uur rijden op niet bepaald lekkere wegen, vlak langs de rivier. Mijn rijkwaliteiten in het donker zijn inmiddels bekend en ik heb het zwaar. Zeker bij tegenliggend verkeer houd ik mijn hart vast. De rivier ligt vlak naast de weg en de scheiding van weg en water is totaal onduidelijk. De rivier stroom snel. Als ik te water geraak…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Gabor rijdt voor de vrachtagen uit en ik rij er achter aan. Op een gegeven moment stopt de vrachtwagen. De motor blijkt te schuiven. Na twee pogingen waarbij de chauffeur en zijn maatje met staaldraadjes proberen de motor te stabiliseren, spoor ik Hette aan om het heft in handen te nemen en het vastzetten te coördineren. Er worden nog wat extra spanbanden gemobiliseerd en Hette besluit om in de laadbak op zijn motor te gaan zitten om verdere schade te voorkomen. Ik kan er niks aan doen, maar ik lag in een deuk toen ik even later achter de vrachtwagen aan reed en Hette daar dwars op de rijrichting in de laadbak op zijn motor te zien zitten. De reflecterende strepen op zijn pak en helm maken hem goed zichtbaar. Het lijkt wel een grote vent op een hobbelpaard.

Het is door alle toestanden al half tien als we in Khorog aankomen. Nu hopen we de chauffeur er  van te kunnen overtuigen om naar het guesthouse door te rijden. Ik weet inmiddels dat we dwars door Khorog moeten om daar te komen. Zou hij het doen? De man blijkt een goed hart te hebben en volgt ons door de stad. Ook als we een wazige weg in slaan waarvan ik ook ik dacht: waar gaan we in godsnaam heen. De weg blijkt te eindigen bij een groot hek. We zitten fout. Een paar meter terug blijken we nog verder naar boven te moeten rijden. Het is echt een wazig pad, maar leidt wel naar ons doel. Eindelijk, om 22:00u staan we voor de grote witte poort.

Als Pamir Lodge zijn deuren opent, kan ik zelfs in het donker zien dat dit een indrukwekkend terrein is. Er staat achteraan, een heuveltje afrijdend een behoorlijk groot gebouw waar alle slaapgelegenheid onder gebracht is en vooraan is het verblijf van de eigenaren. Hette’s motor wordt met hulp van andere, deels al bekende reizigers van de vrachtwagen geladen. Gabor, Hette en ik nemen intrek in een van vele kamers. Voor mij gaat al snel het licht uit na een kort babbeltje met de reizigers die ik in Dushanbe ook al gezien heb. Nu eerst maar slapen, morgen is er weer een dag.

 

 

 

 

 

 

 

WP2Social Auto Publish Powered By : XYZScripts.com