Menu +

Gastvrij Turkije

Gastvrij Turkije

Na een paar daagjes rust is het weer tijd om verder te gaan. Het is inmiddels maandag 17 mei, tweede pinksterdag als ik om 09:00u het toch wel armoedige terrein van Camping Mistik (Kumköy, Sariyer) af rij, uitgezwaaid door het enige lichtpunt van deze camping: de toch wel goed uitziende campingmedewerker. Er wacht mij een spannende rit dwars door Istanbul. Dat blijkt echter geen grotere problemen te veroorzaken dan wat filevorming zo hier en daar. Dan komt het voor mij toch wel memorabele moment: het oversteken van de Bosphorus. Vier jaar geleden gingen Marika en ik van Azië naar Europa, nu gaat ik andersom. Net als toen besluit ik op de rechterbaan te gaan rijden en al staan op mijn motor de overtocht te wagen. En net als toen onder luid enthousiast getoeter.
Na een paar kilometer snelweg heb ik wel weer genoeg van en draai af richting zwarte Zee. Ik heb mij voorgenomen om de hele kust af te rijden tot aan Trabzon. Als ik de Zwarte zee kust bereik, kom ik direct in een vakantiestemming. Het weer zit mee vandaag en het is hier prachtig. Duidelijk het weekendverblijf van de Istanbulse bevolking. Mijn maag knort en op dat moment kom ik door een leuk klein vissersplaatsje. Op de pier staat een eettentje en ik besluit tussen de paaltjes door de pier op te rijden. Handig, zo’n motor 😉 Köfte wordt het (soort gehakt, geroosterd).

2016-05-16 Alalpi - Türkeli0372 2016-05-16 Alalpi - Türkeli0368 2016-05-16 Alalpi - Türkeli0364

Al enige tijd volg ik eigenlijk meer de kaart en de borden dan mijn Garmin en ik besluit om maar eens de nieuwe techniek te respecteren. Dat eindigt in wazig uitgezochte wegen waarvan een groot deel ook nog eens niet geasfalteerd. Heerlijk, maar het schiet niet echt op. Blijkbaar ben ik nog niet echt ge-ont-stresst. De Garmin heeft mij de binnenlanden ingeleid. Terug naar de kust wil ik. En als ik die bereik, ga ik maar eens op zoek naar een slaapplek. Als ik het zoveelste dorpje inrij, zie ik tot mijn grote verbazing een bord staan met ‘camping’. Nog geen paar honderd meter verder staat er een caravan op een veld tussen de weg en het strand. Ziet er prima uit! Van de eigenaren mag ik er ook staan; ze verlangen er niks voor. Het veld ligt bezaaid met afval, voornamelijk lege plastic flessen en het duurt even voordat ik een afvalvrij plakje weet te vinden. De tent staat vlot, eten is snel gehaald bij een winkeltje langs de kant van de weg en niet lang na mijn aankomst zit ik dan ook in mijn stoeltje te genieten van de zee en de ondergaande zon.

2016-05-16 Alalpi - Türkeli0376 2016-05-16 Alalpi - Türkeli0378

’s Nachts verandert het weer en begint het te regenen. Ik kan gelukkig met droog weer mijn nat geworden tent inpakken, maar de dag voorspelt niet veel goeds. En ja hoor, na een uurtje begint het met regenen. Eerst nog zo af en toe, maar niet veel later komt het met bakken naar beneden en houdt niet meer op. Vandaag niet kamperen, dat is duidelijk. Om een uur of vijf start ik mijn zoektocht naar een geschikt onderkomen. Veel keus is er in deze regio niet. Er is niet veel meer over van de pracht en luxe van de dicht bij Istanbul gelegen dorpjes. Het harde plattelandsleven voert hier de boventoon. Door de regen ziet alles er nog eens triester uit. Er volgen een aantal pogingen tot het vinden van een hotel, maar het onderkomen van mijn motor vormt steeds het grote probleem. Nog een dorpje verder dan maar. Het is inmiddels donker geworden, zo rond een uur of acht, als ik weer een dorpje binnen rij. Direct in het begin is er een benzinestation, meestal een prima informatiebron. Tot mijn grote verbazing wijzen de mannen naar boven als ik naar een goed onderkomen informeer. Ik kan wel in een kamer boven het tankstation logeren voor een nachtje. Plek voor de motor is er ook. Hm, nu komt mijn achterdochtige kant naar boven. Is dit pluis? Er wordt gebeld en niet veel later gaat er een raam open waar een man uit hangt en mij in het Duits aanspreekt. In het hele gebied langs de Zwarte Zee waren er tot nu toe maar heel weinig mensen te vinden die een andere taal spreken dan Turks. De man, Ahmed, blijkt de eigenaar te zijn. Hij en zijn vrouw zijn vandaag toevallig de bovenverdieping, een soort van appartementje, schoon aan het maken. Net klaar zijn ze en ja hoor, ik mag hier wel overnachten. Er wordt mij zelfs nog een maaltijd aangeboden. Als ik na een heerlijke douche mijn bed in kruip, komt, voor mij geheel onverwacht, Ahmed nog even gezellig een babbeltje maken. Ik voel mij niet echt op mijn gemak, maar het blijft bij een babbeltje.

2016-05-18 Turkije Tankstation 0380 IMG_2360 IMG_2359

De volgende ochtend echter hetzelfde ritueel: Ahmed komt mij weer even bezoeken terwijl ik nog in bed lig. Als ik aangeef dat ik mij wil aankleden, hoop ik dat ie de hint begrijpt, maar ik krijg als antwoord dat ik gewoon mijn gang kan gaan hij draait zich wel om. Op mijn vriendelijke, maar doch dringend verzoek verlaat hij dan toch de kamer. Ik blijf dat raar vinden. Weet ook niet wat ik er van moet denken.

Ik ben ook nog eens uitgenodigd voor een ontbijtje in hun appartement. Zijn vrouw heeft een heerlijke maaltijd bereid, een echt Turks ontbijt met gebakken eieren met worst , schapen kaas, tomaatjes, zelf gemaakte jam, honing , vers brood en natuurlijk Turkse thee. Heerlijk. Al gauw ben ik het wat vreemde gedrag van de taankstation vergeten en met (te) volle buik vertrek ik richting het oosten. Het is nog droog en even verderop bereik ik het plaatsje Sinop. Een prachtig oud stadje op een landtong gelegen. Ik moet daar even doorheen rijden. Als ik het stadje uit rij, stuit ik op een benzinestation met wasplaats. Nu ben ik niet bepaald van het schoonmaken (van motoren) maar mijn X is zo vreselijk vies. Ook de tassen zitten onder de blubber van het in de regen rijden over niet bepaald schone wegen. Bij de wasplek ontmoet ik Canan, een dame die perfect Engels spreek en in verschillende landen op ambassades blijkt te hebben gewerkt. Wat een aardige vrouw. Ze nodigt mij uit bij haar thuis, maar ik wil verder. Niet vanwege een gestresst gevoel; ik heb ook even een moment voor mijzelf nodig.

Nog geen half uurtje later begint het weer te regenen. Vanaf Sinop is er een grote vierbaansweg richting Samsun en dan verder naar Trabzon. Tot nu toe was de wegenkwaliteit behoorlijk afwisselend. Er wordt druk gebouwd aan het wegennet langs de kust. Er lagen al hele stukken vierbaansweg, maar een groot deel is nog tweebaans, zeker door de kleinere dorpjes. Het rijdt prettig, zeer afwisseling. Met deze verkapte autosnelweg schiet het weliswaar lekker op, maar het is wel saai. Tegen 17:00 uur begint de zoektocht naar een droog onderkomen, want het is inmiddels weer behoorlijk gaan regenen. Ik moet zeggen dat ik inmiddels behoorlijk baal van het weer zodat ik, waarschijnlijk ook door de vermoeidheid, zo af en toe mijn twijfels begin te krijgen over mijn besluit om deze reis te maken. Ik verlang naar een beetje rust. Het liefst een weekje (of twee) in een kuuroord of zo. Dit is behoorlijk vermoeiend en eigenlijk vind ik er, op de fantastische ontmoetingen en de af en toe mooie landschappen nog niet veel aan. Heb even een dipje.

Weer geen tent opzetten vandaag, het wordt zoeken naar een droog onderkomen voor mij en mijn X. Inmiddels ben ik Samsun voorbij en Üngu komt in zicht. Hier moet wel wat te vinden zijn. Dat heb ik nog niet bedacht of ik zie aan de linkerkant een motel op duiken. Best een net Motel! Bij het binnenlopen heb ik het vertrouwde gevoel van op reis zijn weer te pakken: met een vies motorpak een keurige hotellobby betreden heeft wel wat. Zeker als je van plan bent niet de volle mep te betalen. 70 TL kost de kamer en na wat onderhandelen ben ik op 50 TL beland. Netjes. Mijn motor mag ergens onder in een soort van kelder staan. Droog en uit het zicht. Ik ben blij. Er blijkt ook nog eens wifi te zijn. En, de volgende morgen als ik de lobby weer betreed met al mijn zooi, mag ik als kers op de taart aanschuiven aan het ontbijtbuffet, tegelijk met een paar busladingen vol mensen. Het blijkt een favoriete stop te zijn van busondernemingen. Bij de motor aangekomen zie ik naast mij een andere BMW staan. Een 1200GS uit Zwitserland. Omdat ik vandaag in Trabzon wil aankomen, besluit ik niet op de berijders te wachten maar leg een visitekaartje op de motor.

De rit naar Trabzon is relatief saai. De uitdaging is om het huis te vonden van een vriend van Leonard, Temel. Hij heeft voor mij geregeld dat ik daar terecht kan. Geweldig dat ik zijn huis mag gebruiken. Ik heb hem één keer ontmoet en nu belt hij mij zelf om het adres door te geven. Ik krijg het niet gevonden op de GSM, doe een verwoede poging om de natte straten te bedwingen en dat is geen kattepis kan ik wel zeggen. Als mijn Garmin mij vraagt rechtsaf een enorm stijl met glibberige keitjes geplaveid straatje in te draaien, weiger ik acuut. Met wat omwegen beland ik dan toch in de straat waar mijn Garmin mij heeft heengeleid, maar kan het huis niet vinden. Na wat gebel komt de vriend van Temel en begeleid mij in de goede richting: nog verder omhoog de berg op. Het resultaat mag er zijn: een prachtige huis op een nog mooiere plek. Eindelijk kan ik mijn tas uitpakken, mijn natte troep drogen een wasje doen en de tent uithangen.
Na alle werkzaamheden nodigt de vriend van Temel mij uit om te gaan eten. Hij is vergezeld van een Afgaanse vriend van hem uit Nederland van de vrouw studeert in Trabzon. Als ik weer terug ben, overvalt mij de stilte. Ik krijg er bijna een paniekerig gevoel van. Opeens hoef ik niks, ik kan ook niks, er is geen wifi en de Turkse TV nodigt mij niet echt uit. Niets doen zit al heel lang niet in mijn programma merk ik.

2016-05-19 Trapzon Huis Temel 0385

Tijdens een van de tankstops is mijn sleutel afgebroken in de tankdop. Gelukkig heb ik die met hulp van de tankbediende er uit kunnen krijgen, maar ik rij nu al een paar dagen met mijn reserve sleutel. Via het BMW GS-club forum krijg ik tegenstrijdige berichten. De een zegt dat het gewoon bij de sleutelmaker kan laten namaken en de ander dat ik toch echt naar een BMW dealer moet. Nu zitten er niet veel in Turkije, maar toevallig in Trabzon wel! Mijn motor heeft ook wat vloeistof (olie) gelekt dus de tocht naar de BWM garage is een goede dagbesteding. En dat wordt het dan ook! Ik ben er al vroeg. Temel heeft mij al aangekondigd. Het is alsof ik de koning in eigen persoon ben zoals ik word ontvangen. Het duurt alleen wel even voordat er ook maar iemand naar de motor kijkt. Mijn indruk is niet helemaal positief. De mensen zijn echt ontzettend aardig, inmiddels heb ik een verlaat ontbijt achter de rug, word ik continu begeleid door een van de vrouwelijk medewerksters en mag ik uitgebreid van het wifi netwerk gebruik maken, maar de kundigheid van de monteur is wat minder. Ik ben er van overtuigd dat hij goed raad weet met de Land Rovers die om mij heen staan geparkeerd, maar van motoren heeft ie niet veel kaas gegeten. Toch maar even Bas bellen en een berichtje posten op FB. De mogelijke diagnoses van Bas leg ik voor aan de monteur, Hakan en de eigenaar, die zich er inmiddels ook mee bemoeid. Oordeel: er moeten sowieso wat onderdelen besteld worden: O ringen en pakking en die komen van het hoofdkantoor in Bursa. Morgen zijn ze binnen. Ik spreek dan over zaterdag de eenentwintigste (mei). Het wachten is echter nog niet voorbij. De garage-eigenaar heeft (op mijn verzoek) iemand geregeld die naar alle waarschijnlijkheid wel een frame kan maken voor mijn voortassen. Hij komt zo. Ik weet dat het niet makkelijk gaat worden om dat frame te maken. Er zijn weinig bevestigingspunten, het gaat een creatieve klus worden. De man die komt kijken, blijkt er niks mee te kunnen en raad iemand anders aan. Dat wordt dan morgen. Omdat er in wezen nog niets aan mijn motor is gedaan, kan ik hem weer meenemen en morgen terug komen.

2016-05-20 Trapzon Garage 0396 IMG_2367 2016-05-21 Trabzon Bagagerek 0409 2016-05-21 Trabzon Bagagerek 0404

Zaterdag 21 mei.
Hoewel de onderdelen pas ’s middags komen, ga ik wel af op tijd naar de BMW garage. Ik hoop dat de aanbevolen lasser wel iets kan doen. Hij komt vanmorgen even kijken. Ben benieuwd. Ik zou echt graag een versteviging hebben om mijn radiator te beschermen. Ook kunnen mijn tassen dan wat meer naar voren worden bevestigd zodat mijn knieën meer vrijheid hebben. Hoewel de metaalbewerker, Erol die de eigenaar van de BWM garage heeft benaderd nog wel bedenkelijk kijkt, blijkt hij toch een mogelijkheid te zien. Hij moet alleen niet veel hebben van mijn bemoeienissen en negeert mij volkomen. Ik wil dat frame echter zo graag dat ik dat maar even weg slik. Vanavond, nadat mijn motor gemaakt is, ga ik naar zijn werkplaats.

Na al die regen schijnt sinds gisteren de zon weer en ik zit de hele dag binnen. Gelukkig heb ik hier wifi en krijg al mijn maaltijden ☺. Zo af en toe komt er een klant waarmee ik een babbeltje maak. Ik merk dat de gedwongen rust mij goed doet. Na de eerste paniek begin ik mij neer te leggen bij het niet kunnen plannen van wat gaat komen. Inshallah (als Allah het wil), is het woord wat er hier gebruikt en geleefd wordt en om eerlijk te zijn is dat geen slechte manier, ook is mijn geloof in Allah in het bijzonder niet aanwezig. Eindelijk om een uur of 16:00 gaat Hakim aan mijn motor beginnen. De onderdelen zijn er. Ik ga er niet naast staan, maar werp zo af een toe een blik om de hoek. Ondertussen vermaak mij met van alles wat internet te bieden heeft: contact met vrienden, alvast wat opzoeken voor de komende dagen en, het is heel erg, ik kijk tussendoor mijn geliefde serie “Rote Rosen”, een soort GTST op de Duitse tv.

Als de motor dan eindelijk klaar is om een uur of 17:00, ik al mijn tassen weer op de motor heb zitten, rij ik het gebouw uit. Al bij het wegrijden merk ik, dat de koppeling pas heel laat aangrijpt. Ontzettend vervelend. Dat rijdt voor geen meter. Ik baal als een stekker, maar denk ook dat het makkelijk te verhelpen moet zijn. Nou, dat was fout gedacht. Pas anderhalf uur later, waarbij er tot twee keer toe weer alles uit elkaar gehaald wordt, kan ik vertrekken. Het word mij even te veel en alle stress van de afgelopen tijd komt er uit. Geheel in vrouwelijke stijl laat ik een paar traantjes lopen. Ik ben inmiddels ruim een uur te laat voor mijn afspraak met Erol, de metaalbewerker.

Het blijft voor mij een genot om mee te kijken als er een vakman aan het werk is. Echt geweldig hoe Erol langzaam vorm schept in een buis wat mijn frame zal gaan worden. Na wat aarzeling staat hij nu wel open voor mijn inbreng en langzaam ontspant de sfeer.

2016-05-21 Trabzon Bagagerek 0411 2016-05-21 Trabzon Bagagerek 0414 2016-05-22 Trabzon Bagagerek 0421

Het is niet meer mogelijk om vanavond de klus te klaren. Het zoontje van Errol, Mohammed die er de hele tijd bij is geweest, moet hoognodig zijn bed in. Omdat mijn motor niet rijklaar is, krijg ik de XT 660 van Errol mee. Ff wennen hoor, zo’n andere motor. Mijn tanktas wordt er professorisch opgebonden om de Garmin mee te kunnen nemen. Inmiddels is het donker en de weg naar het huis van Temel kan ik echt nog niet vinden zonder hulp. Het word dan ook een uitdaging: andere motor, steile weggetjes, een Garmin waarvan de verlichting continu op spaarstand gaat (en ik dus regelmatig op het scherm moet tikken om het licht weer aan te zetten), maar ik kom heel boven.

Als ik zondag bij Errol aankom, blijkt hij alles al af te hebben. Voor mij liggen twee prachtig zwart gespoten frames. O, wat ben ik blij, wat ziet dat er mooi uit. Errol monteert ze op de motor, mijn tassen gaan er op en eindelijk kan ik dan mijn reis voortzetten. Het afscheid van Errol is onverwacht hartelijk. Zo stug hij was in het begin, zo vriendelijk is hij nu. Ik krijg zelfs hetzelfde afscheid als dat mannen hier onder elkaar geven: een hand en een soort van ‘kus op de wang’ beweging waarbij ze dan niet kussen maar hun hoofden tegen elkaar doen. Hij laat zich daarbij ook nog eens waarderend uit over mijn technisch inzicht. Ik voel mij totaal vereerd.

2016-05-22 Trabzon Bagagerek 0420

De tocht naar Erzurum, waar Köksal, een vriend die ik heb leren kennen tijdens de vorige reis, al op mij wacht. De zon schijnt, de frames doen hun werk fantastisch: mijn knieën kan ik al weer wat vrijer bewegen en dat gaat nog beter worden als ik de tassen laat vermaken. Mijn dag kan nu al niet meer stuk. Als dan ook nog eens het traject van Trabzon naar Erzurum geweldig mooi blijkt te zijn, weet ik eindelijk waarom ik reis. Voor het eerst zit ik voor de volle honderd procent te genieten.

Ik heb met Köksal afgesproken op het universiteitsterrein. Dit blijkt echter zo groot, dat ik een van de studenten die net voorbij loopt vraag om hem even te bellen. Köksal spreek nauwelijks Engels. Nog geen paar minuten later komt hij aanrijden. Hij beheert een kantine met zijn zoons. Inmiddels is het weer gaan betrekken en valt er toch weer een buitje. De zoons van Köksal snellen naar buiten met een parasol om de motoren droog te houden. Een geweldige actie! Ik heb gevraagd of er een camping in de buurt is, maar daar komt niks van in, ik mag bij Köksal logeren. Het is altijd moeilijk om iets te vragen. De enorme gastvrijheid van deze mensen heeft geen eind. Ik weet niet wat er allemaal op de achtergrond is geregeld om mij thuis te kunnen ontvangen, maar ik heb de indruk dat ik de twee oudere zoons en de jongste van 4 heb verdreven uit hun huis. Na een rond tour door de stad met motor en auto naar de plekken die voor Köksal belangrijk zijn, is het een uur of acht als we thuis (kunnen) komen. Inmiddels heb ik ook nog eens de heerlijkste kebab op. Al we aankomen, zitten er een paar meisjes op de stoep te spelen. Er volgt een uitgebreide fotosessie en later op de avond worden we allemaal verrast door de buurvrouwen die opeens op de stoep staan. Ik word overladen door vragen. Er is een meisje wat enigszins Engels spreekt en alles vertaald en de rest gaat via Google translate. Het is over twaalf als ik dan eindelijk mijn bed in ga.

2016-05-22 Z Aankomst Erzurum 0432 IMG_2373 IMG_2375  IMG_2380 IMG_2392 IMG_2396 IMG_2391IMG_2400  IMG_2403

De dag erna moet ik wat dingen regelen, maar Köksal moet natuurlijk ook werken. Ik eindig aan een tafeltje achter de bar van de kantine met laptop en wifi. De een na de andere professor komt langs voor een bakkie thee en met een van hen, Mustafa, die echt goed Engels spreekt heb ik interessante gesprekken over religie en de huidige politieke toestanden met president Erdogan. Ik ben echt verbaasd hoe verschillend de berichtgeving in Nederland is (negatief) en hoe positief velen zijn hier in Turkije zelf zijn over zijn beleid, hoewel er echt een harde groep voor en tegen is (50/50). Mustafa’s visie is interessant, simpel en logisch. Er is een groot verschil in opleidingsniveau. Hij meent dat de mensen met een minderopleidingsniveau eerder geneigd zijn om conflicten fysiek te regelen en mensen met een hoger opleidingsniveau meer met overleg. Erdoghan is een man die met strakke hand regelt en dus de wat minder opgeleiden aan zijn kant heeft staan.

Het valt mij op dat er relatief weinig studenten Engels spreken. Ik begrijp dat niet omdat ze toch een universitaire opleiding doen en de meeste grote onderzoeken in het Engels geschreven zijn. Ik vraag Mustafa hoe de kwaliteit van het onderwijs gewaarborgd wordt, waarop hij aangeeft, dat alle onderzoeken vertaald worden naar het Turks. Een niet geheel objectieve situatie lijkt mij zo. Met vertalen kan elk onderzoek uit zijn verband worden gehaald.
Het gesprek met Mustafa doet mij echt goed. Ik merk dat mijn hart nog steeds bij het onderwijs ligt vooral in het creëren van een stukje bewustwording van wat ‘waarheid’ is. Dat dit een vaag begrip is en dat alles vanuit verschillende perspectieven benaderd kan worden. De situatie hier is daarvan weer een treffend voordbeeld.

Eindelijk heeft Köksal tijd om mij mee te nemen de stad in. Nu ik mijn frames heb, kan ik de tassen laten vermaken. Ik wil ook graag even shoppen. Als de tassen klaar zijn, breng Köksal mij naar het centrum waar ik even alleen mijn gang kan gaan. Ik word schandelijk verwend door hem en zijn vrouw. Ongelofelijk deze gastvrijheid. Soms bijna verstikkend. Als er ’s avonds weer een groep buurvrouwen op bezoek komt, ga ik dan ook na een half uurtje mijn bed in. Het is half elf en ik mag morgen weer op de motor, naar Dogubayazit, waar ik Hette treft.

Het afscheid van Köksal en zijn vrouw is roerend. Bij allen staan de tranen in de ogen. Wat een lieverds. Toch vind ik het fijn om weer even verlost te zijn van alle zeer goedbedoelde zorg en ben blij om weer op de motor te zitten, alleen, al pratend en zingend in mijn helm op naar het laatste station in Turkije.

 

Please follow and like us:
WP2FB Auto Publish Powered By : XYZScripts.com